Modder in de wielkast houdt het strooizout vast aan de dorpel

Vannacht vriest het voor het eerst, en de strooiwagens staan klaar. Eén vraag krijgen we elk jaar rond deze tijd: beschermt dat eigenlijk tegen strooizout? Het eerlijke antwoord hangt minder af van het product dan van een plek waar bijna niemand naar kijkt. Achter de wielen verzamelt zich de hele zomer modder, en juist die modder zuigt in de winter het zoute water op en houdt het tegen het plaatwerk vast.

Een onderbodemwas vóór de eerste rit over zout levert meer op dan een in februari, omdat je daarmee de modder weghaalt die het zoute water vasthoudt. Met voorreiniger, een rustige waterstraal, een natte wax en schoon water na elke rit over zout blijven dorpels en wielranden de hele winter droog.

---

De eerste vorstnacht brengt het strooizout op de weg

Zodra de wegen glad worden, strooit de gladheidsbestrijding geen droog zout meer, maar meestal nat zout: zo'n 70 procent droog zout, bevochtigd met 30 procent pekel. Dat blijft beter op het wegdek liggen en elke band slingert het als een fijne nevel omhoog.

Als pekel wordt naast natriumchloride ook calcium- of magnesiumchloride gebruikt. Die twee zouten trekken vocht uit de lucht en blijven daardoor langer nat dan gewoon keukenzout. In gewone taal: een film die op een droge weg allang was opgedroogd, blijft aan de onderkant vochtig en blijft doorwerken. Voor je auto betekent dat meer uren zout water op het plaatwerk, ook op droge winterdagen.

Een vaste temperatuur waarbij zout ineens gevaarlijk wordt, bestaat niet, ook al houdt dat getal zich hardnekkig. Wat corrosieonderzoek wel laat zien, is eenvoudiger: roest heeft een waterfilm nodig, en die blijft boven nul graden en bij een hoge luchtvochtigheid het langst staan. Precies die omstandigheden hebben we in Noord-Duitsland van november tot maart op de meeste dagen, vanochtend bijvoorbeeld 98 procent luchtvochtigheid bij drie graden.

Daarom loont het om vooruit te kijken. De zoekopdrachten naar een onderbodemwas pieken elk jaar in februari, dus als het zout al vier maanden zijn werk doet. Het betere moment is nu, voordat de eerste rit over zout de modder van de zomer doordrenkt. Tot zondag blijft het bij ons droog en overdag vorstvrij, dus zaterdag is een mooi moment om de klus te doen.

Dorpels en remleidingen roesten als eerste, niet de lak

Bij de Duitse APK-keuringen (Hauptuntersuchung, HU) van de GTÜ staat één bevinding bovenaan de roestranglijst: de doorgeroeste dorpel. Op de derde plaats volgt de gecorrodeerde remleiding. Beide zitten laag, dicht bij het wiel en precies in het spatbereik van het zoute water, terwijl de lak bovenop de auto er meestal nog prima uitziet.

De oorzaak zit in de wielkast. In elke wielkast kan zich tot drie kilo modder verzamelen, vooral achter de wielkastbekleding en in de omgezette rand van de wielboog. Die modder werkt als een spons. Hij neemt het zoute water op en geeft het dagenlang af aan het plaatwerk erachter. Aan de uiteinden van de dorpels, waar wielkast en zijpaneel samenkomen, begint de roest daarom vaak.

Moderne auto's zijn aan de onderkant voor een groot deel met kunststof afgedekt. Daar wordt de ADAC sceptisch: bij een afgedekte bodem vindt de club een regelmatige wasbeurt grotendeels overbodig en raadt hij eerder een controle bij een vakbedrijf aan. Dat klopt voor de grote gladde vlakken. Wielkasten, dorpelranden, remleidingen en asdelen liggen alleen buiten die afdekking en vangen het opspattende water direct op.

Een analyse van 6,66 miljoen keuringen laat zien hoe wijdverbreid het probleem is: 441.000 auto's hadden roestgebreken, bij auto's ouder dan tien jaar bijna 13 procent. Een nieuwe auto zit daar nog ver vandaan. Het verschil ontstaat in de eerste winters, waarin de modder jaar na jaar langer nat blijft zonder dat je het ziet.

Dat geldt voor de G 63 op onze foto's net zo goed als voor een compacte auto, en ook voor elektrische auto's. Hun accu ligt goed beschermd in een bak, maar wielkasten, remleidingen en dorpelranden zijn precies zo opgebouwd als bij elke andere auto. Wil je je auto lang rijden, bescherm die plekken dan nu ze nog schoon en onbeschadigd zijn.

Onderbodemwas met de hogedrukreiniger vraagt 30 centimeter afstand

De onderbodemwas thuis begint niet met de hogedrukstraal, maar met de voorwas. Een alkalische voorreiniger maakt de film van wegvuil, olie en remstof los die de modder aan het plaatwerk vastplakt. Daarna is een rustige waterstraal genoeg om hem eruit te spoelen, in plaats van hem met druk dieper in de naden te jagen.

De Koch-Chemie Vorreiniger B "Vb" Voorreiniger 1000 ml / 1 liter werkt met pH 13,1 en verdun je voor de voorwas 1:30 tot 1:50. Van één liter concentraat maak je zo tot 51 liter gebruiksoplossing. Zet hem van onder naar boven aan op de koude, natgemaakte auto, eerst in de wielkasten en op de dorpels, en laat hem maximaal vijf minuten inwerken. Laat hem niet opdrogen.

Voor de wielkasten pak je een alkalibestendige schuimsproeier zoals de iK Sprayers "iK Foam" Pro 2 Alk schuimsproeier (alkalisch) 1,25 liter. Het schuim blijft aan de onderkant van de wielkastbekleding hangen in plaats van meteen af te druipen, en je ziet precies waar je al geweest bent. Bij pH 13 zijn afdichtingen en een sproeikop van alkalibestendig materiaal geen detail, maar de voorwaarde dat de sproeier de winter doorkomt.

Dan komt het water. Jaguar noemt in het instructieboekje minimaal 300 millimeter tussen spuitmond en onderdeel, in de handleidingen van de vakpers staat 30 tot 45 centimeter. Richt de straal in de wielkasten en op de onderrand van de dorpel, maar niet direct op remmen, manchetten, stekkerverbindingen of in afvoergaten. Water dat met volle druk in een holte wordt geperst, blijft daar zitten in plaats van weg te lopen.

Reken voor een auto op ongeveer een uur, de eerste keer eerder meer. De wielkast linksvoor ziet er na de eerste ronde vaak slechter uit dan ervoor, omdat de modder loskomt en aan de randen blijft hangen. Dat hoort erbij. Een tweede ronde met de waterstraal haalt de rest eruit, en daarna loopt het water helder uit de wielkast.

Drie Koch-Chemie-producten beschermen lak, kunststof en motorruimte

Schoon is het halve werk. Om het zout de volgende keer minder grip te geven, heeft het vers gewassen oppervlak een beschermlaag nodig, en die moet in een paar minuten op te brengen zijn, want in november wil niemand urenlang buiten staan te poetsen.

De Koch-Chemie Protector-Wax "Pw" conserveringswax 1000 ml / 1 liter is een conserveringswax voor de natte auto, direct na de wasbeurt. Koch-Chemie heeft hem oorspronkelijk ontwikkeld voor portaalwasinstallaties. Hij conserveert lak, rubber en kunststof en vermindert volgens de fabrikant de werking van strooizout en uv. Je mengt 30 milliliter op een liter water, spuit het van boven naar beneden op en spoelt na twee tot drie minuten af.

Omdat de Pw met pH 4,5 licht zuur is ingesteld, hoort hij in een zuurbestendige sproeier zoals de solo CLEANLine (303 A / B) Pompsproeier 1,25 liter in de uitvoering 303 A. Met een inhoud van 1,25 liter is één vulling genoeg voor een auto, inclusief de kunststof delen aan dorpels en wielranden. De Pw vervangt geen verzegeling voor een half jaar. Hij bouwt zich met elke wasbeurt, om de één à twee weken, verder op.

Het derde gebied is de motorruimte, want ook daar trekt zoute lucht door de grille naar binnen. De Koch-Chemie Motorplast "Mp" Motorconservering 500 ml legt op afdekkappen, slangen en aggregaten een siliconenvrije, zijdematte film. Je spuit hem in de gereinigde, nog vochtige motorruimte en hij hardt in zes tot acht uur uit. Een motorruimte vraagt 50 tot 200 milliliter, de standtijd ligt op drie tot acht maanden.

Er hoort wel een grens bij: geen van deze producten is een bodembescherming in technische zin. De fabrieksbescherming van wax of kunststof op de bodemplaat en de holteconservering in dorpels en deuren blijven een zaak van de fabrikant en het vakbedrijf. Onze producten houden de vlakken schoon en geconserveerd waar het zout als eerste toeslaat. In de Detailing1-shop geven klanten de Vorreiniger B bij 24 beoordelingen gemiddeld 4,7 van de 5 sterren.

Wasstraten en warme stallingen houden het zout aan de auto

De meest gemaakte fout in de winter is goed bedoeld: de onderbodemwas in de wasstraat, meteen na de rit over zout. Veel installaties gebruiken voor de onderkant gerecycled proceswater, en daar zit in de winter vaak opgelost strooizout in. De onderkant wordt dan wel van modder ontdaan, maar nagespoeld met zout water.

Ga je toch door de wasstraat, doe het dan op een dag boven nul en rij er daarna een stuk mee, zodat de onderkant kan opdrogen. TÜV NORD en de ADAC raden de wasstraat onder min tien graden helemaal af. Het warme waswater komt dan op doorgevroren materiaal, en restwater vriest vast in deursloten en rubbers. Hoe je je deurrubbers verzorgt voordat het gaat vriezen, lees je in een aparte blog.

De tweede fout gebeurt na de rit. Een auto vol zout water die in een verwarmde ruimte wordt neergezet, roest sneller dan buiten in de kou. De warmte houdt de waterfilm vloeibaar en er ontstaat condens. Een onverwarmde parkeerplek of een carport is in de winter de betere plek, hoe vreemd dat ook klinkt.

De derde fout betreft oudere auto's. Wie met de hogedrukstraal op naden en afvoergaten mikt, perst water in holtes waar het niet meer uitkomt. Dat is precies de terechte kern van de scepsis van de ADAC. De oplossing is niet om helemaal niet te wassen, maar om het met afstand te doen, op een vorstvrije dag en met een rit erna, zodat remmen en onderkant droogrijden.

Remstof verdient in de herfst extra aandacht. Ingebrand stof op de velg bindt zout net zo goed als de modder in de wielkast. Hoe je dat vóór de winter loskrijgt, lees je in de blog Ingebrand remstof verwijderen voordat het strooizout komt.

Na elke rit over zout is schoon water op de juiste plekken genoeg

Pak je de wielkast nu grondig aan en conserveer je hem, dan heb je in de winter weinig werk meer. Na ritten over gezouten wegen is het genoeg om de wielkasten en dorpels op een vorstvrije dag met schoon water uit te spoelen, voordat het zout indroogt.

Hoe vaak dat nodig is, hangt af van je route. Voor de meeste auto's zijn een tot twee grondige onderbodemwasbeurten per jaar genoeg, een vóór de winter en een erna, met daartussen het uitspoelen na ritten over zout. In een zelfwasbox zit daarvoor vaak een bodemsproeier waar je langzaam heen en weer overheen rijdt. Dat is goedkoop en spoelt in elk geval de grofste zoutlaag weg.

In het voorjaar hoort er dan een blik op de onderkant bij, het liefst bij een vakbedrijf. Daar zie je steenslag in de dorpelcoating en plekken waar de fabrieksbescherming afbladdert, voordat er roest van komt. Over bestaande roest helpt geen enkele conservering, die werkt eronder gewoon door en moet eerst mechanisch worden verwijderd.

Voor de lak bovenop geldt hetzelfde principe als onderaan: hoe beter hij beschermd is, hoe minder het zout hecht. Of een verzegeling of een wax nu beter bij je past, lees je in de blog Lakverzegeling of wax vóór de winter. De complete aanpak voor de wielkasten vind je in 5 fouten bij het reinigen van de wielkast, alle alkalische voorreinigers in de categorie Voorreiniger.

Uiteindelijk draait het niet om die ene grote actie in februari, maar om een schone start nu. Een wielkast zonder modder heeft niets waar het zoute water zich aan kan vastklampen. Het water loopt weg, het plaatwerk droogt, en de dorpel ziet er na de vijfde winter nog net zo uit als na de eerste.

Daniels tip uit de praktijk: Ik doe de onderbodemwas in november altijd in twee etappes. Eerst wielkasten en dorpels met voorreiniger en water, dan een rondje om het blok, zodat de remmen droog worden. Pas daarna de Protector-Wax op de nog vochtige auto. Doe je alles in één keer, dan spuit je de wax vaak op schuimresten van de voorreiniger, en de alkalische oplossing maakt een deel van de film meteen weer los. Tien minuten pauze ertussen maakt het verschil.